Pomnik poległych w czasie II Wojny Światowej

Już we wrześniu 1939 roku wielu mieszkańców Majdanu Sieniawskiego zostało wcielonych do wojska. Pozostali w rodzinnej miejscowości włączali się w działalność konspiracyjną, wstępując w szeregi Armii Krajowej oraz Batalionów Chłopskich, tworząc aktywne struktury oporu wobec okupanta.

Pomimo licznych akcji przeciwko Niemcom, okres okupacji nie był czasem spokoju. Najtragiczniejsze okazały się lata 1942–1944, kiedy wielu mieszkańców zostało schwytanych i wywiezionych do obozu koncentracyjnego na Majdanku lub na przymusowe roboty do Niemiec. Część z nich nigdy nie powróciła do swoich domów.

Dramatyzm tamtych lat potęgował fakt, że ludność zmuszona była bronić się nie tylko przed okupantem niemieckim, lecz także przed oddziałami UPA oraz formacjami określanymi jako Własowcy (zwani również Kałmukami lub Mongołami). Byli to żołnierze sowieccy, którzy pod dowództwem gen. Andrieja Własowa przeszli na stronę Niemiec i byli wykorzystywani do brutalnych działań pacyfikacyjnych.

Od momentu wkroczenia tych oddziałów dochodziło do licznych aktów przemocy. Rabunki, mordy i gwałty stanowiły tragiczny element codzienności mieszkańców. Z rąk Własowców zginęło kilku mieszkańców Majdanu Sieniawskiego, w tym Julia Buniowska, która poniosła śmierć w obronie swojej godności.

Łącznie w czasie II wojny światowej w Majdanie Sieniawskim zginęło 66 osób. Ich pamięci poświęcony jest pomnik – obelisk wzniesiony w 1972 roku przed Szkołą Podstawową w Majdanie Sieniawskim (na Dobropolu), niemal w centrum miejscowości, co symbolicznie podkreśla, że polegli pochodzili z różnych części wsi.

Po wkroczeniu Armii Czerwonej w lipcu 1944 roku i ustanowieniu władzy Polski Ludowej nie nastał jednak upragniony spokój. Miejscowa ludność nadal doświadczała zagrożeń ze strony oddziałów UPA oraz innych zbrojnych grup. Okres niepokojów trwał do 1947 roku. W tym czasie, oprócz licznych rabunków i kradzieży, spalono sześć zagród gospodarskich oraz zamordowano kolejnych sześć osób.

Wydarzenia te stanowią bolesny, lecz ważny fragment historii Majdanu Sieniawskiego, przypominając o ofiarach oraz determinacji mieszkańców w obronie swojej wspólnoty.